Categorie: Prentenboek
‘Waar was ik toen ik nog niet geboren was, mama?’ Zo’n typisch onschuldige kindervraag, waarbij je als ouder even moet nadenken over een goed antwoord. En ook al staan kleuters over het algemeen lekker praktisch in de wereld en met beide benen in het hier en nu, met een beetje filosofie kun je best bij ze aankomen. Graag dan wel zo laagdravend mogelijk ingestoken en appetijtelijk verpakt. Zoals in het prentenboek op rijm Als ik er ben van Claudia Jong en Lies Schroeyen.
Wie herkent dit niet? Zo’n dag waarop alles stom is en waarop je dat wilt uitschreeuwen. Het grote spook vindt alles stom en laat dat luid en duidelijk merken aan het kleine spookje. Dat kleine spookje begrijpt er niets van: is echt álles stom? Ook snoep? En ballonnen? En vlinders? De vragen volgen elkaar op, tot het grote spook zelf begint te twijfelen. Want misschien is niet alles stom. En misschien… is eigenlijk best veel wél leuk. De boze bui ebt langzaam weg – tot de hik op het eind nog even roet in het eten gooit.
Een gewone boze peuter
Recensie door: Ardie Bos
Het nieuwe prentenboek Lamelos van Gideon Samson valt op door de knalgele kaft met in het midden de afbeelding van een tevreden vader die een boos jongetje vasthoudt. Behalve de kaft heeft het hele boek vrolijke kleuren met simpele, grappige tekeningen, die een gewoon leven van een peuter benadrukken, een huiselijke sfeer, planten in de woonkamer, fruit en een bos bloemen op tafel, speelgoed in de buurt, speeltuintje om lekker in te spelen. De vader en de peuter zijn samen lachwekkend, de grote lange vader die achter zijn zoontje aansleept omdat hij hem goed vast heeft, is komisch verbeeld.
Sophie zit aan de waterkant, met veel andere mensen die in het gras zitten te wachten op een kanokampioenschap. Sophie zit daar met de duikbril die ze voor haar verjaardag heeft gekregen. De kano’s liggen te wachten bij de startlijn en zodra het startschot wordt gegeven, schieten de boten vooruit. We volgen de wedstrijd, waarbij de vorm van het boek perfect werkt voor het verhaal. Het boek valt namelijk op door het langwerpige, rechthoekige formaat en de blauwe kleur. Door die lange bladzijden kan er op de pagina’s steeds een heel stuk gepeddeld worden, je ziet de kano’s vooruitgaan. Daarbij zie je ook dat het niet bij elk team goed gaat, zo is er een kano lek en hebben twee teamleden ruzie in de boot. Dan duikt Sophie het water in en verandert het perspectief.
Dieren en hun eigen stem
Recensie door: Saskia M. Toussaint
De primaire kleuren en eenvoudige vormen spatten vrolijk van de omslag, evenals de titel in hoofdletters die de haan uitkraait: Het is nu kukeleku! Een boekformaat om U tegen te zeggen (31×31 cm) met een harde kaft en stevige pagina’s. De prenten van illustratrice Connie Snoek hebben een herkenbare beeldtaal met een gekleurd vierkant vlak […]
Op een dag realiseert Lin zich dat Kraan is verdwenen. Haar moeder stelt haar gerust. Kraan is op weg naar het broedgebied. Misschien vindt hij eindelijk een nieuwe geliefde. Lin gaat gerustgesteld slapen maar er knaagt toch iets dat in haar droom tot uiting komt. Daar ziet ze haar oma, die haar vertelt dat ze zich geen zorgen hoeft te maken: liefde overwint altijd. Ondertussen gebeurt er, met een beetje hulp van de dierentuin, het door oma voorspelde wonder: er is een geliefde voor Kraan. Ze heet Noa en het klikt tussen haar en Kraan.
Het prentenboek Propje, van schrijfster en illustrator Marit Kok, valt meteen op tussen de andere boeken. Op de kaft van het boek zien we een schattig stadje helemaal opgetrokken uit papier. De titel van het boek ziet er wat verkreukeld uit. En op het zebrapad ligt een propje papier met wat zwerfvuil eromheen. Op de achterkant van het boek lezen we dat Propje zijn leven begon als een idee op een stukje papier. Maar nu is Propje verfrommeld en uit het raam gegooid. Daarna begint het avontuur van Propje pas echt.
‘Beer komt Draak tegen op een krakkemikkige oude brug…’. Zo begint Beer of Draak van Marcela Ferreira en Mark Chambers. En een verhaal dat start als een mop waar je echt even voor gaat zitten, kan alvast niet meer stuk. ‘Boven een snelstromende rivier,’ voegt Ferreira eraan toe. Voilà, een schepje spanning en sensatie en de ingrediënten voor deze kinderklucht staan op de eerste pagina al als een huis. Het probleem is even simpel om uit te leggen als lastig om op te lossen: er is één smalle brug en twee bolbuikige beestjes die erover willen. Wie laat de ander voor?
Met de kibbelende poezen Hannes en Hassan in de hoofdrol gaat een nieuwe poëziereeks van schrijver en dichter Edward van de Vendel van start. In iedere bundel twaalf en een half gedicht, over een bijzonder onderwerp en iedere keer geïllustreerd door een andere getalenteerde illustrator. Hannes en Hassan weten meer dan jij is het eerste, zeer geslaagde deel van wat hopelijk een lange reeks van poëziebundels wordt. Voor deze aftrap koos Van de Vendel een partner met wie hij al eerder een succesvolle samenwerking had: illustrator Martijn van der Linden.
Met de zinnetjes ‘Die dikke daar onder mij…’ en ‘Die kleine die op mij zit….’ zitten we meteen in de eerste dialoog tussen onze twee vrienden. Jimmy is de dikke neushoorn met korte beentjes, Hakkie is het opgewekte vogeltje dat een ster is in sterke verhalen vertellen. Hij is een ossenpikker, een werkelijk bestaand vogeltje […]
Wie aan illustratoren denkt, kan niet om Klaas Verplancke heen. Al enkele decennia staat de Vlaming bovenaan alle lijstjes van beste kinder- en jeugdboekenillustratoren. Daarnaast schrijft hij ook zelf boeken. Het was van De gouden baard (2022) geleden dat hij nog iets uitbracht, maar met Rosa de héél héél dappere zalm schotelt hij nu weer […]
In het Bontebeestenhotel wordt hard gewerkt. Terwijl de Kamerkameel de schone lakens over de bedden spreidt, boent de wasbeer – een bruine beer, die de was doet – het vieze beddengoed schoon. De Roomservicerat brengt geklutste miereneitjes op een bedje van brandnetels langs, die de Keukenkaaiman met liefde heeft bereid. Uiteraard zijn alle gerechten in het hotel vega. Het zou wat zijn als de hotelgasten zelf op het menu staan!
In dit nieuwe kloeke boek van Jacques & Lise heb je als kind een degelijk exemplaar in handen. Een robuuste hardcover met stevige pagina’s en een iets afwijkend langwerpig formaat. In August lezen we over een kluizenaar die zichzelf opoffert om het bos in de gaten te houden. Je ziet hem al loeren met die enorme verrekijker in zijn handen. Jacques & Lise zijn een duo op het gebied van grafisch ontwerp (kaartjes, muurschilderingen, banners), schrijven en illustreren. In veel van hun werk zie je in herkenbare beeldtaal ronde mens- of dierfiguren met grote lijven, forse armen en benen met daarop soms een nogal klein uitgevallen hoofd.
Een moeder en haar jonge zoon halen, liggend in bed met de hoofden vlak bij elkaar, herinneringen op aan de tijd dat ze nog met zijn drieën waren. Ze zijn net verhuisd naar een appartement in de stad; vader is achtergebleven in het witte huis in de weilanden ergens buiten de stad. Terwijl de zon opkomt, denken ze terug aan die keer dat de zoon leerde fietsen, aan een logeerpartij bij opa, en aan het heel recente afscheid van hun huis. En van vader – zo zien we in de illustraties. Tussen de regels door gaat Weet je nog? over een scheiding, maar het gaat vooral over afscheid nemen en opnieuw beginnen. En over de (veer)kracht van herinneringen, en welke invloed je daar zelf op hebt.
In Te veel troep! staan de eksters Mo en Bo centraal. Eksters staan bekend om hun grote, intelligent gebouwde nesten en Mo en Bo doen daar een schepje bovenop. Omdat hun toekomstige kuikenkinderen werkelijk niks te kort mogen komen, gaan ze op zoek naar spullen. Eerst richten ze zich op versieringen. Maar hebben hun toekomstige kuikens niet ook praktische zaken nodig, zoals een fiets? Hoger en hoger wordt de stapel spullen in het nest tot het onvermijdelijke gebeurt … kraak!
Wat zou jij doen met meer dan twee armen? De octopus, in dit nieuwe verhaal van Toon Tellegen, heeft voor al zijn acht armen een eigen logische functie. Of toch niet? In dit prachtige prentenboek De armen van de octopus lezen we hier meer over. Op de bodem van de zee staat een tafel met daarop wat servies en uit een kommetje steken groene zeewiersprietjes. Verder staat er een bed en een extra stoel voor het bezoek dat misschien langs zou kunnen komen. Om de octopus heen heeft Annemarie van Haeringen verschillende zeedieren getekend met vooruitstekende gebitjes, uitsteeksels en sprekende gezichtsuitdrukkingen die passen bij de sfeer van elke nieuwe bladzijde.
Drie moeders, twee vaders én een leguaan
Recensie door: Evert Zoutewelle
Als de juf zegt dat je een familiefoto moet meenemen naar school, dan doe je dat natuurlijk. Zo ook het naamloze hoofdpersonage in Een ongelofelijk grote, ongelofelijk gevaarlijke leguaan, het nieuwste verhaal van Pim Lammers. Alleen ziet -ie wel één probleem: hij vindt zijn eigen familie oersaai. Daarom verzint de jongen zelf een bont gezelschap van meerdere vaders en moeders. Zo fantaseert hij over een vader die in een snoepwinkel werkt (en als ontbijt drop met winegums serveert) en een moeder die president is.
Bosbodemzacht of blijdschapswarmte, zomaar een paar woorden die je kunt vinden in De Woordenschat van Simon Röthlisberger en Rebecca Gugger. Oskar stuit tijdens het graven op een schatkist. Hij is natuurlijk reuze nieuwsgierig wat daarin zal zitten. Als hij de kist eindelijk open heeft gekregen is hij teleurgesteld. Er zitten enkel woorden in, allemaal door elkaar heen. Oskar pakt het woord ‘knalgeel’ uit zijn schat, als hij het in de bosjes gooit rent er plotseling een knalgele egel uit. Zo ontdekt hij dat het toch wel leuk is, zo’n woordenschat.
Het is opvallend hoe vaak kinderboeken weten aan te sluiten bij de tijdgeest en lopende discussies. In het nog korte bestaan van Jong Literair Nederland kwamen boeken voorbij over gevaren van plastic, over de afvalberg, over klimaatverandering en grensoverschrijdend gedrag. […] Lichamen zijn leuk is daarom een boek waarin kleine kinderen in hun eentje kunnen bladeren om mensen in al hun verschijningvormen te zien, maar vooral een dat uitnodigt om samen te bekijken en op zoek te gaan naar allerlei kenmerken en die te benoemen om vervolgens te fantaseren over je reactie als je afgebeelde mensen in je dagelijkse leven tegenkomt.
Dit gaat nooit voorbij is een bijzonder boek. Bijzonder, omdat het een buitengewoon knap kunstwerk is en omdat het niet onder één hoedje te vangen is. Het is geen prentenboek voor kinderen; daarvoor zijn de teksten niet genoeg afgestemd op hun leefwereld en bovendien aan de lange kant. Ook de illustraties zijn niet meteen wat we verwachten in een kinderboek. Maar het is ook geen graphic novel voor volwassenen. Dit gaat nooit voorbij is wèl een prentenboek, voor iedereen vanaf een jaar of 16, die wijs en gevoelig genoeg is om te genieten van wat Octavie Wolters hier zo magistraal verwoordt en verbeeldt.
Recent
Een onverwachte gast
Recensie door: Iris Kraaij
De laatste vloed
Recensie door: Evert Zoutewelle
Miet De BruynDe ballon
Liefde is geen misdaad
Recensie door: Joke Aartsen
Over de (bijzondere) donkere kant in jezelf
Recensie door: Alma Lanjouw
Als je een wens mocht doen…
Recensie door: Saskia M. Toussaint
Zo zat het dus met de kip en het ei
Recensie door: Adri Altink
Moderne hervertelling van een oud verhaal
Recensie door: Kris Mattheeuws
Alles over hele grote schepen
Recensie door: Miet De Bruyn
De verschillende kanten van verlies
Recensie door: Wendy de BertEen boek dat ruikt naar zout en zomer
Recensie door: Wendy de Bert
Ode aan het teruggetrokken kind
Recensie door: Alma Lanjouw
Draaiboek in dubbel opzicht
Recensie door: Adri Altink
Ti amo
Recensie door: Joke Aartsen
