Een onverwachte gast

Als volwassenen denken we vaak dat wereldse problematiek te groot en te ingewikkeld is voor kinderen. Amy Timberlake die bekend staat om haar humoristische, sfeervolle en meeslepende verhalen laat zien dat dat niet zo is. Met het (eerste) verhaal van Stinkdier en Das maakt ze de discussie over woningnood, migratie en individualisatie van de maatschappij voor kinderen begrijpelijk en herkenbaar. 

Das leidt een rustig leventje maar van de een op de andere dag wordt dat ruw verstoord. Stinkdier staat op de stoep, met een koffer in de hand, hij komt bij Das wonen. Das weet zich geen raad met zijn nieuwe huisgenoot, hij vindt het maar gedoe. Stinkdier maakt rommel en geluid, neemt ruimte in en doet altijd alles anders dan Das. Das moppert op Stinkdier, hij is boos op hem en maakt ruzie. Stinkdier heeft alleen maar goede bedoelingen maar begrijpt dat hij niet welkom is en vertrekt na een tijdje weer. Das zou zich blij en opgelucht moeten voelen maar in plaats daarvan voelt hij eenzaamheid en schuldgevoel. Dan doet Das iets wat hij nog nooit heeft gedaan, hij gaat de wijde wereld in, op zoek naar Stinkdier om het goed te maken. 

Lolbroekerij
Door de sfeervolle pentekeningen van Jon Klassen krijg je het gevoel met dit boek een klassieker in handen te hebben. De illustraties in aardetinten zetten een heerlijk nostalgisch gevoel neer. Het taalgebruik draagt daar ook aan bij met woorden als vaarwel, waardig, furieus en dommelen. Deze woorden komen we in de hedendaagse tijd niet zoveel meer tegen en is een verrijking voor de woordenschat van jonge kinderen. Het taalgebruik is creatief en educatief in zinnen en woorden zoals snoeshaan, kwartstiet, boommarter, polijsttrommel, stoeptreden, lolbroekerij, e.d. Dit kan echter ook best een uitdaging zijn. Een klein stukje om dit te illustreren:

‘Stenen zijn nogal zwijgzaam. Heel anders dan oesters. Of stenen beenklagers. Dat zijn stenen die klagen, klagen, klagen. Stenen been. En bovendien ken ik de stenentaal nog niet. Steen en been, verbeterde Das hem met een glimlach.’

Hoe doe je dat?
De vele opsommingen en beschrijvingen vertragen het tempo van het verhaal, het zal voor sommige kinderen dus wat van hun geduld vergen om deze stukken ook te lezen. Bijvoorbeeld wanneer Das allerlei soorten stenen opnoemt of wanneer Stinkdier heel veel soorten kippen benoemt. Voor kinderen die deze onderwerpen interessant vinden kan het juist heel leerzaam en motiverend zijn. Behalve biologische onderwerpen komen er veel maatschappelijke onderwerpen aan bod. Het zijn juist deze onderwerpen die het verhaal helemaal van nu maken en zijn een uitnodiging om met elkaar in gesprek te gaan. Want, hoe zou jij het vinden als er opeens een vreemde op je stoep staat die in jouw huis komt wonen? Hoe zou je je voelen als er geen huis voor je is? Samenwonen kan heel leuk zijn maar is soms best een puzzel, hoe doen jullie dat thuis? Ook culturele verschillen kun je met elkaar bespreken. Hoe verwelkom jij iemand? Wat doe je om iemand beter te leren kennen en zelfs vrienden te worden? Dit soort onderwerpen zijn onlosmakelijk verbonden met emotie en gevoel. Door daar ook aandacht aan te besteden heeft het verhaal een diepere laag, bijvoorbeeld wanneer Das erachter komt dat hij niet goed is geweest voor Stinkdier en hem mist. Das moet over zijn eigen angsten heen stappen door de wijde wereld in te gaan en sorry te zeggen tegen Stinkdier. Das voelt dingen die hij eerder niet kende, zoals gemis, schuldgevoel en eenzaamheid. 

Stinkdier en Das is een actueel verhaal in een klassiek jasje. Voor wie graag de diepte in gaat en houdt van een uitdaging is dit verhaal een genot om te lezen. Hopelijk kunnen we binnenkort genieten van de andere delen uit deze trilogie.