Categorie: 7 +
Zo zat het dus met de kip en het ei
Recensie door: Adri Altink
Heel veel nieuwsgierig makende weetjes in Wat was er het eerst? van de Engelse auteur Kit Frost en Noord-Ierse illustrator Aaron Cushley. In Nederland is Frost niet zo bekend, maar in haar eigen land publiceerde ze al tientallen boeken voor kinderen vanaf zeven jaar. Cushley zorgde voor de afbeeldingen en vormgeving van Wat was er het eerst? Hij leverde grappige tekeningen om de teksten heen, zoals van mannen die een reusachtige maiskolf omhoog trekken naar de toiletbril: Zuid-Amerikaanse WC-gangers gebruikten gedroogde maïskolven na de stoelgang.
Ware detective
Recensie door: Ardie Bos
Das Droog…is een ware detective. Das Droog en het spoor van Schildpad X van Dagmar & Margot Holtman, is het tweede verhaal van deze speurneus en haar hulpje Lee, een Chinese wolhandkrab, detective in opleiding.
Ik teken de lente bevat meer dan dertig opdrachten voor het tekenen van dingen die met het voorjaar te maken hebben. Daaraan zijn ook nog eens vier knutselideeën toegevoegd. In alle gevallen gaat het om gestileerde tekeningen van dieren zoals een hond en ingekleurde vlakken, een konijn, een kat, een ooievaar enzovoort en voorwerpen als een gieter, een bloempot, een picknickmand en een citroen. Van al die zaken worden steeds meer lijntjes toegevoegd die leiden tot een zeer herkenbaar eindresultaat. In het geval van een hond bijvoorbeeld wordt dat proces in vijftien simpele stapjes weergegeven. Dit lenteboek verscheen vrijwel gelijktijdig met een deeltje over de zomer.
Je kent het vast nog wel, het fluisterspel waarbij iets wordt doorgefluisterd en de woorden stukje bij beetje worden vervormd waardoor de uitkomst, als het hardop wordt uitgesproken, verrassend anders is. In Wachten op de Barbaren, geschreven en geïllustreerd door Olivier Tallec, zien we een rijtje mannetjes die zachtjes iets in elkaars oor vertellen. De voorste kijkt ietwat verontrust, want de Barbaren komen, klaar voor de aanval op hun stadje en we lezen: ‘Zij zullen plots aan de poorten van de stad opduiken en binnenvallen.’
De avonturen van Kareltje is een boek over vriendschap, pijn van binnen en van buiten, pesten en het overwinnen van je angsten. Kevin Hassing heeft een vrolijk en toegankelijk verhaal geschreven met een serieuze ondertoon. Het enthousiasme, de laagdrempeligheid en het gemakkelijk te lezen verhaal staan op de voorgrond. Maar het onderwerp en de boodschap zijn zeker diepgaander. Hoe is het om te pesten en gepest te worden? Hoe belangrijk is vriendschap en de liefde van je ouders? En wat doe je als je angsten je in de weg zitten?
Het is goed voorstelbaar dat je Hotel Zweefkees van Kelly van Kempen alleen al aanschaft voor de heb. Groter en dikker dan gemiddeld valt dit boek dankzij de gebonden en sfeervol geïllustreerde omslag behoorlijk op. Een leeslint had niet misstaan, zo’n boek is het. Sla je het open, dan blijf je vast even watertanden bij de prachtig vormgegeven kaart van de wereld waarin het boek zich afspeelt. Blader je verder, dan kom je langs vele sprookjesachtige illustraties van de hand van Marieke Nelissen, die soms twee bladzijdes beslaan, en tekst die wordt afgewisseld met gedichten en songteksten met qr-codes. Het ziet eruit als een boek waarin je heerlijk kan verdwalen. En spoiler alert: dat is het ook.
Heb je De vijver in handen, houd het dan een beetje schuin tegen het licht om hier en daar glansstukjes te ontwaren in het blauw van het water. Je kunt de omslag bijna beschouwen als een samenvatting van wat er in dit verhaal gebeurt. We zien twee kinderen, de hoofdpersonen van het verhaal met hun IJslandse namen Fífa en Spoí. In de wat vormloze witte viervoeter met pluimstaart herken je toch duidelijk een hondje. Verder zie je veel gereedschap, een vergrootglas en overal moddervegen. Wat is er gebeurd in deze tuin?
In een land vol magie is de jonge heks Ivy de heldin van het spannende avontuur in Heksje Ivy en de magieslurpers. In het land wonen heksen en tovenaars, op een eiland wonen feeën. Heksen en tovenaars bedrijven magie en feeën doen wensspreuken. Iedereen lijkt het normaal te vinden dat magie superieur is aan wensen, behalve de koningin van de feeën op het eiland. Zij komt in opstand en uit boosheid verandert ze de vrolijke stoffeetjes in vampfeetjes en de magische stof in zwarte stof die magie laat verdwijnen.
In het voorjaar gaan we lekker naar buiten, de tuin in. We luisteren naar de vogels en wroeten met onze handen in de aarde. Daar komen we dan van die lange, roze, glibberige beestjes tegen….regenwormen. Heb je er ooit over nagedacht wat er gebeurt als je zo’n beestje per ongeluk met je schep in tweeën hakt? Het overkomt de regenworm in dit verhaal. Als twee helften leeft hij verder met iedere helft een eigen verhaal.
Wie is er nou bang voor een wolf?
Recensie door: Melanie Roseboom
Robijntje en de Wolf speelt vanaf de eerste bladzijde met de verwachtingen van de lezer. De rode cape, het bos en de tocht naar oma roepen meteen herinneringen op aan het bekende sprookje Roodkapje, maar Saskia de Jong kiest bewust voor een andere richting. In plaats van een verhaal over gevaar en ontsnappen, schrijft ze een eigentijds verhaal over angst, beeldvorming en de moed om zelf na te denken.
Stinkhond in het museum is een deeltje uit de reeks van auteur Colas Gutman en illustrator Marc Boutavant. Stinkhond en Plattekat vinden dit keer een kaartje voor het Louvre-museum. Dat komt goed uit! Ze willen dolgraag een keer de Mona Lisa bezoeken, en nu hebben ze een kans. Ze sluiten aan bij een schoolklasje en krijgen een rondleiding langs allerlei beroemde en minder beroemde werken. Al snel blijkt dat ze geen doorsnee dag hebben uitgekozen voor hun bezoekje. Er gebeuren rare dingen.
Je staat op de rand, kijkt naar beneden en… daar is het gat. In Gewoon een gat neemt Mathilde Stein je mee in de wereld van Soof, die prima kan zwemmen, maar blijft steken bij dat ene onderdeel. Voor veel kinderen is dat herkenbaar, want dat moment, armen vooruit en gaan, is voor hen het spannendste stukje van zwemles. ‘Kijk. Daar staat Soof. Op de rand van het bad. Ze bibbert. Ze wil niet. Of… ze wíl wel. Maar ze durft niet. En het MOET!’
‘“Ze gaan het park sluiten!” “Wat zeg je nou?” vraagt de glasblazer. “Dat staat op een groot bord bij de ingang. Dat er een heel hoog gebouw komt. Met een foto erbij. Het wordt misschien wel het hoogste gebouw van de stad. Maar hoe moet het dan met Karper?! Waar moet die dan naartoe? Hij woont al heel lang in de vijver. Zo lang als ik er ben en dat is al heeeel lang.” “En zo lang als ik hier woon,” zegt de glasblazer. “Ik voerde hem al toen ik nog een jongen was!”’ Deze ontdekking vormt de basis voor het verhaal De glazen dierentuin van Harmen van Straaten.
Wat als je hoofd soms zó vol zit dat stilzitten onmogelijk voelt? In Bommel en ik neemt Enne Koens de lezer mee in het leven van Yuki, een meisje met een levendige fantasie. Samen met haar beste vriend Sem speelt ze het liefst hondje: Yuki is dan Bommel en Sem is Boef. Maar wanneer ze in groep 4 komen, verandert er ineens van alles.
Het prentenboek Laurette en de begijnen begint met een flashback waarin Laurette, hoofd van het Begijnhof, naar buiten kijkt en glimlachend terugdenkt aan de dag dat ze de arme weduwe Saar ontmoet die met haar baby rondzwerft. Wat een verschil met nu! Saar is onderdeel van de vrouwengroep en baby Elise is een jong meisje van een jaar of zeven. Hoe is dat zo gekomen? Dat je samen sterk bent, is de rode draad van dit verhaal.
De verhalen verteller
Recensie door: Miet De Bruyn
In Kamishibai-Man van Allen Say maken we kennis met de oude Jiichan. Vroeger fietste hij elke dag naar de stad om verhalen te vertellen aan de kinderen daar en om de lekkere snoepjes te verkopen, die zijn vrouw Baachan maakte. Maar op een gegeven moment kwamen er steeds minder kinderen kijken en luisteren. Ze zaten allemaal binnen, voor hun nieuwe televisies. Jaren later krijgt de oude verteller heimwee naar zijn vroegere fietsrondes. Zijn vrouw maakt opnieuw de lekkere snoepjes van toen en de kamishibai-man fietst nog één keer naar de stad om een verhaal te vertellen…
Na verhalen over onbekende diepzeedieren en dieren die leven in de nacht, richt Matthijs Meeuwsen zich dit keer op een dier dat iedereen lijkt te kennen: de luiaard! In Een luiaard is niet lui schrijft Meeuwsen dat hij tijdens zijn reis door Costa Rica verliefd werd op deze vaak onbegrepen dieren. Paco Vink, al sinds het debuut van Meeuwsen verantwoordelijk voor de tekeningen, verzorgde ook voor dit verhaal de illustraties. Hoe ziet een ode aan een luiaard er precies uit?
‘Sloeber moet nog even zijn best doen. Tot hij in het park is. Niet trekken aan de lijn. Niet grommen naar katten. Niet snuffelen in het gras. Goed luisteren naar Fluitmans. Vooruit dan maar. Hij is er bijna. Hij kan het park al ruiken.’
Een verhaal over licht, macht en moed
Recensie door: Linda Wilting
Luciano is een prins die opgroeit buiten het zicht van het hof. Zijn moeder stierf bij zijn geboorte en zijn vader, de koning, voert oorlog en heeft geen oog voor zijn zoon Hij leeft verborgen, verzorgd door een oude kokkin, ver weg van aandacht en erkenning. Wanneer blijkt dat hij een bijzondere gave bezit, – zijn zang verspreidt licht en trekt dieren aan -, reageert de koning niet met verwondering, maar met angst. Hij sluit zijn zoon op in het donker, weg van alles en iedereen.
Hahahahahahahaha
Door: Esther Bos‘Hahahahahahahaha’. Wat moet je denken van een boek dat dit als citaat in de blurb heeft staan? En: ‘Ik kreeg hoofdpijn van het lachen!’ Nou, precies dat: humor op de eerste, tweede én derde plaats. In het in stripvorm gevatte Huishoofd en Boomhoofd presenteert Scott Campbell een wereld waarin figuurtjes rondlopen die allemaal een voorwerp op hun hoofd dragen waaraan ze te herkennen zijn. Van Bibliotheekhoofd en Tacohoofd tot Lantaarnpaalhoofd en Schatkisthoofd. Waar het over gaat? Eigenlijk helemaal nergens over.
Recent
De laatste vloed
Recensie door: Evert Zoutewelle
Miet De BruynDe ballon
Liefde is geen misdaad
Recensie door: Joke Aartsen
Over de (bijzondere) donkere kant in jezelf
Recensie door: Alma Lanjouw
Als je een wens mocht doen…
Recensie door: Saskia M. Toussaint
Moderne hervertelling van een oud verhaal
Recensie door: Kris Mattheeuws
Alles over hele grote schepen
Recensie door: Miet De Bruyn
De verschillende kanten van verlies
Recensie door: Wendy de BertEen boek dat ruikt naar zout en zomer
Recensie door: Wendy de Bert
Ode aan het teruggetrokken kind
Recensie door: Alma Lanjouw
Draaiboek in dubbel opzicht
Recensie door: Adri Altink
Ti amo
Recensie door: Joke Aartsen
Koffers zijn geen bakstenen
Recensie door: Evert Zoutewelle
Een betoverend drakensprookje
Recensie door: Ardie Bos
