Categorie: Prentenboek
Over de (bijzondere) donkere kant in jezelf
Recensie door: Alma Lanjouw
Het schaduwcicus van Lidia Brankovic is een prentenboek waarin de hoofdpersoon Lika je meeneemt in een magische circuswereld. Het lijkt te gaan om een gewoon circus: op het schutblad zie je twee paar voeten achter de dichte circusgordijnen staan. Maar het is een bijzonder circus want het staat in een landschap van schaduwen. De schaduwen zijn […]
Als je een wens mocht doen…
Recensie door: Saskia M. Toussaint
Kleine Irfaan kan niet slapen, want gebeurtenissen en vragen spoken door zijn hoofd. De oorlog, de lange vlucht naar een nieuw land, een nieuw huis, alles is anders. En hij mist baba, zijn baba. Zouden ze ooit nog samen cricket spelen? Als hij opstaat en door de gang dwaalt, ziet hij Hamid die naast hem woont en hij vertelt aan Irfaan over de magie van de kraanvogels. ‘Vouw je er duizend, dan komt je wens uit.’
Mensje denkt na over gisteren, over vroeger en over waar ze vandaan komt. Eerst bestond ik niet, bedenkt ze, en dan ineens wel. Hoe is dat toch gekomen? ‘Ik moet het weten,’ zegt Mensje hardop tegen niemand. En daarom gaat ze op reis. Ze loopt door verschillende landschappen en komt diverse dieren tegen. De tocht die […]
Tekst in een prentenboek kan het leestempo enorm bepalen, want voor je het weet, sla je de pagina’s gedachteloos om en kan een boek zo uit zijn. In dit tekstloze prentenboek is echter zoveel te ontdekken dat je je erin kunt verliezen en dat is knap gedaan. In Wat zit daarin, Ollie?, het nieuwste boek van Juliette de Wit, kijken we mee met Ollie die een broertje of zusje krijgt. Hoewel er geen geschreven verhaal is, echoot de titel mee op alle pagina’s waardoor het toch leest als een verhaal.
Ode aan het teruggetrokken kind
Recensie door: Alma Lanjouw
In de drukke Superstad is veel lawaai. In Sil Superstil van Ellen Jansegers & Jamina van Maele zorgt een wervelwind voor chaos. De vier superhelden komen in actie. Max is een wit jongetje, Billie heeft lang roze haar, Lou is zwart en draagt een hoofddoek en Charlie is een wit meisje met bliksemschichten in haar […]
Adembenemend sprookje
Recensie door: Ardie Bos
Benjamin Lacombe heeft met Meneer Konijn werkelijk een juweel van een boek geschreven en geïllustreerd. Dit grote prentenboek trekt meteen de aandacht door zijn gedetailleerde platen. De tekeningen zijn voorzien van een rijke kleur en gedetailleerd neergezet. Voor de oplettende kijker, je ziet hierin meteen de stijl van Alice in Wonderland.
Je kent het vast nog wel, het fluisterspel waarbij iets wordt doorgefluisterd en de woorden stukje bij beetje worden vervormd waardoor de uitkomst, als het hardop wordt uitgesproken, verrassend anders is. In Wachten op de Barbaren, geschreven en geïllustreerd door Olivier Tallec, zien we een rijtje mannetjes die zachtjes iets in elkaars oor vertellen. De voorste kijkt ietwat verontrust, want de Barbaren komen, klaar voor de aanval op hun stadje en we lezen: ‘Zij zullen plots aan de poorten van de stad opduiken en binnenvallen.’
Over dagelijkse routines
Recensie door: Miet De Bruyn
Guus van boven van Carey Sookocheff vertelt het verhaal van Astrid en haar bovenburen, de familie Loman. Astrid kent alle geluiden die de Lomans maken. Ze storen haar niet, maar toch is ze blij als het weer maandag is. Dan vertrekken papa en mama Loman naar hun werk, dochter Lily naar school en verstommen de geluiden in het gebouw.
Zoveel kusjes
Recensie door: Miet De Bruyn
Kusjes van Marta Comín is niet zomaar een flapjesboek. Op elk van de 7 spreads staan telkens een aantal dieren met flapjes, maar het bijzondere is, dat er iets wonderlijks gebeurt als je die openvouwt. Dan geven alle dieren op de dubbele pagina elkaar namelijk een kusje. Zo gaat dat met de bijtjes, de eendjes, de slangen, de olifanten en de kuikentjes.
Om in te bijten
Recensie door: Miet De Bruyn
Baby’s allereerste prentenboekje van Emma Giuliani is een klein, vierkant, stevig kartonboekje van tien op tien cm. Het prachtige boekje schuift in een al even mooi kartonnen hoesje. Het bevat geen tekst, maar wel 16 herkenbare illustraties van dieren, voedsel en vormen, in felle contrastrijke kleuren. Alle afbeeldingen zijn eenvoudig en heel puur van vorm en daarin schuilt juist hun grote aantrekkingskracht. Ze zijn niet alleen heerlijk om naar te kijken; je kan ze ook nog voelen: ze liggen in licht reliëf en felgekleurd telkens bovenop de witte pagina.
Heb je De vijver in handen, houd het dan een beetje schuin tegen het licht om hier en daar glansstukjes te ontwaren in het blauw van het water. Je kunt de omslag bijna beschouwen als een samenvatting van wat er in dit verhaal gebeurt. We zien twee kinderen, de hoofdpersonen van het verhaal met hun IJslandse namen Fífa en Spoí. In de wat vormloze witte viervoeter met pluimstaart herken je toch duidelijk een hondje. Verder zie je veel gereedschap, een vergrootglas en overal moddervegen. Wat is er gebeurd in deze tuin?
In een land vol magie is de jonge heks Ivy de heldin van het spannende avontuur in Heksje Ivy en de magieslurpers. In het land wonen heksen en tovenaars, op een eiland wonen feeën. Heksen en tovenaars bedrijven magie en feeën doen wensspreuken. Iedereen lijkt het normaal te vinden dat magie superieur is aan wensen, behalve de koningin van de feeën op het eiland. Zij komt in opstand en uit boosheid verandert ze de vrolijke stoffeetjes in vampfeetjes en de magische stof in zwarte stof die magie laat verdwijnen.
In Donker is dromen wordt de donkerte verkend in prachtige aquarelillustraties, veelal in diverse blauwschakeringen, maar het sferische prentenboek begint met een zwoel landschap waar de roze-oranje gloed bijna licht geeft en van het papier zindert, zo warm. Drie kinderen en een hondje liggen, leunen loom en we lezen: ‘Donker is … doezelig soezelig sloom’.
In het voorjaar gaan we lekker naar buiten, de tuin in. We luisteren naar de vogels en wroeten met onze handen in de aarde. Daar komen we dan van die lange, roze, glibberige beestjes tegen….regenwormen. Heb je er ooit over nagedacht wat er gebeurt als je zo’n beestje per ongeluk met je schep in tweeën hakt? Het overkomt de regenworm in dit verhaal. Als twee helften leeft hij verder met iedere helft een eigen verhaal.
Woorden kunnen ons vanalles vertellen, kunnen allerlei belangrijke betekenissen hebben. Maar wat als woorden niet overbrengen wat de bedoeling is? Dan zijn ze ‘ziek’. Woorden kunnen gemeen zijn of verkeerd uitgesproken worden. Ook zijn er oude woorden, verschrikkelijk lange woorden en jammer genoeg ook droevige woorden. Sorry-woorden waar je helemaal niets aan hebt, ze zijn zo vaak gebruikt, dat ze er niet meer toe doen.
Een koddig, ritmisch rijmend prentenboek, dat uitnodigt om samen te lezen en te fantaseren. Een kind neemt je mee in een eigen wereld waar het geen probleem is dat de groenteverkoper een papegaai geeft in plaats van een peen. In Wat ruik ik? Een beer! loopt de ik-persoon, een jong kind, van winkel naar winkel. Is de ik-figuur een hij, zij of hen? Het maakt voor het verhaal niet uit. Dat voelt prettig, dat het kind alleen ik is; elk kind kan deze ik zijn. Het kind wandelt, in zichzelf gekeerd, door het boek. Met herhalingen en verrassingen: ‘Ik ging naar de winkel en vroeg om …’, krijgt het kind steeds een dier in plaats van het gevraagde.
‘“Ze gaan het park sluiten!” “Wat zeg je nou?” vraagt de glasblazer. “Dat staat op een groot bord bij de ingang. Dat er een heel hoog gebouw komt. Met een foto erbij. Het wordt misschien wel het hoogste gebouw van de stad. Maar hoe moet het dan met Karper?! Waar moet die dan naartoe? Hij woont al heel lang in de vijver. Zo lang als ik er ben en dat is al heeeel lang.” “En zo lang als ik hier woon,” zegt de glasblazer. “Ik voerde hem al toen ik nog een jongen was!”’ Deze ontdekking vormt de basis voor het verhaal De glazen dierentuin van Harmen van Straaten.
‘“Mag ik eerlijk zijn?” vraag ik. “Ik vind hoe wij eruitzien… hoe zal ik het zeggen… een beetje saai.”’ Zo begint het gesprek dat de ik-persoon in Wonder aanknoopt met Grote Kunstenaar. De ik-persoon daagt zichzelf daarmee uit: ‘”Ik denk dat ik het beter kan. Ik ben ook kunstenaar!” “O, echt? Laat maar zien dan… ik ben benieuwd!” zegt Grote Kunstenaar’. Dat is de start van een explosie van kleur en creativiteit. In het kunstzinnige prentenboek Wonder haalt schrijver en illustrator Mark Janssen al zijn talent uit de kast. Resultaat is een bont gekleurd boek waar fantasie en kunst centraal staan.
Het plezier spat van de bladzijden van Naar het zwembad, van Eilika Mühlenberg. Een jongetje gaat met zijn vader en broer naar het zwembad. Hij kan nog niet zwemmen en vindt dat prima, maar hij moet op zwemles. ‘Vinden alle kinderen het leuk?’ Dat is de kern van het verhaal: alle kinderen moeten leren zwemmen, […]
Veel voorleesboeken voor jonge kinderen gaan over alledaagse dingen. In Hoe was het op school, Samme? van Anke Kranendonk is dat niet het geval. Tenminste, niet voor Samme. Samme beleeft alleen maar spannende avonturen op school. ‘“Wat heb je toch een leuke school,” zegt mama. “Olifanten en de koningin. Mag ik ook komen?” “Waar?” “Op jouw school?” “Dat kan niet.” “Waarom niet?” “Jij bent geen kind.”’
Recent
De laatste vloed
Recensie door: Evert Zoutewelle
Miet De BruynDe ballon
Liefde is geen misdaad
Recensie door: Joke Aartsen
Zo zat het dus met de kip en het ei
Recensie door: Adri Altink
Moderne hervertelling van een oud verhaal
Recensie door: Kris Mattheeuws
Alles over hele grote schepen
Recensie door: Miet De Bruyn
De verschillende kanten van verlies
Recensie door: Wendy de BertEen boek dat ruikt naar zout en zomer
Recensie door: Wendy de Bert
Draaiboek in dubbel opzicht
Recensie door: Adri Altink
Ti amo
Recensie door: Joke Aartsen
Koffers zijn geen bakstenen
Recensie door: Evert Zoutewelle
Een betoverend drakensprookje
Recensie door: Ardie Bos
Ware detective
Recensie door: Ardie Bos
Miet De Bruyn‘De zee is bijna alles’
