Skip to content
Column door Petronella Catharina

Vandaag ben ik een astronaut

Mijn kleinzoon is op die leeftijd van onbegrensde fantasie. In alles wat hij in zijn omgeving tegenkomt, of meemaakt, ziet hij een nieuw verhaal waarin hij niet alleen de hoofdrol speelt, maar ook alle scènes dirigeert. Vandaag spelen we buiten op de grote omsloten trampoline. Na een half uurtje springen, bedenkt mijn kleinzoon een ander spel.

Een ruimteschip
‘De trampoline is een ruimteschip, oma. Ik ben groot geworden en een astronaut. We vliegen in ons ruimteschip naar de maan. Daarom ga ik stiekem niet naar bed, want als de maan er is moet ik als astronaut werken. Hoe moet ik anders naar de maan vliegen? Overdag zie je de maan toch niet?’ Hij haalt zijn schouders op alsof hij verbaasd is dat ik niet aan deze simpele waarheden denk.
Zijn fantasie heeft een pure kinderlogica. Er is geen speld tussen te krijgen.
‘En wat ben ik dan?’ vraag ik onschuldig.
‘Nou jij kan helpen om vuur onder onze trampoline te maken, oma. Een ruimteschip heeft vuur nodig om omhoog te gaan. Maar daarna moet jij hier blijven. Ik heb nog nooit een astronaut gezien die een oma meeneemt.’
‘En als je dan op de maan bent, wie zijn daar dan allemaal?’
‘De maanmannetjes natuurlijk.’
‘En waar zijn je papa en je mama dan? En al je vriendjes?’
‘Die blijven op de aarde.’
‘Zal je ze niet heel erg missen dan? En oma missen?’ Even weet mijn kleinzoon niet wat te zeggen en zie ik hem nadenken. ‘Wij zouden jou heel erg missen,’ voeg ik toe alsof ik hem een speciale gedachte op wil duwen.
‘Nee hoor,’ zegt mijn kleinzoon pertinent. ‘Als ik op de maan ben kan ik naar jullie kijken en dan zwaai ik gewoon.’

Sterrenpracht
Ik bedenk dat het avontuur groter kan worden door ‘s avonds, wanneer het donker is, samen op de trampoline te liggen en naar de sterrenpracht te kijken. In Australië is de sterrenlucht, vol schitterende lichtjes, fabuleus. Bovendien wonen wij tegen het bos aan, maar op een groot stuk open land wat het extra spannend maakt en de nachtelijke hemel spreidt zich meestal als een transparant laken boven ons uit. Mijn kleinzoon is er direct voor te vinden.

Als het die avond donker is, neem ik hem mee naar buiten en liggen we op onze rug op de trampoline. De maan schijnt stralend vol, de sterren schitteren, de één meer dan de andere. De Melkweg vormt een lange, heldere baan. Soms schiet er een ster naar beneden en met grote ogen volgt mijn kleinzoon dit gebeuren.

Lichtjes in de ruimte
‘Waar zijn de aliens? vraagt hij.
‘Misschien wel in dit boek,’ zeg ik en met de zaklantaren schijn ik op mijn meegebrachte kinderboek. ‘Het heet Lichtjes in de ruimte en is geschreven door David Litchfield. Het gaat over Emma die, net als jij, naar de nachtelijke hemel wil kijken. Ze hoopt dat een buitenaards wezen haar meeneemt in haar ruimteschip, want ze wil tussen de sterren wonen.’
‘Waar is haar oma dan?’ Mijn kleinzoon is duidelijk nog aan het nadenken over of hij zijn papa en mama en oma zal missen op de maan. Ik glimlach en vertel hem dat Emma er ook achter komt dat ze haar familie zal missen en dat haar familie haar zal missen als ze tussen de sterren woont.

Ik open het prachtig geïllustreerde boek en samen lezen we het verhaal. Er staan zoveel tekeningen zonder tekst in dat mijn kleinzoon in al zijn fantasie de beste vriendjes met Emma wordt en samen reizen ze die avond door het heelal.