Tag: Martijn van der Linden
“‘Je kunt dus praten,’ zei Abel. ‘Ja,’ antwoordde de big. ‘Tuurlijk.’ ‘Gezellig,’ zei Abel. Het was idioot. Zijn boxje was stuk, maar hij had een pratend varken in zijn cabine. Hij kneep zichzelf in zijn arm, het deed pijn. ‘Zijn we er bijna?’ vroeg de big weer. Abel fronste. Het leek verdorie wel of het dier er zín in had. ‘Eh, je weet waar we heen gaan?’ ‘Tuurlijk,’ zei de big weer. ‘Naar het land van Stro en Modder.’”
Een verhaal over licht, macht en moed
Recensie door: Linda Wilting
Luciano is een prins die opgroeit buiten het zicht van het hof. Zijn moeder stierf bij zijn geboorte en zijn vader, de koning, voert oorlog en heeft geen oog voor zijn zoon Hij leeft verborgen, verzorgd door een oude kokkin, ver weg van aandacht en erkenning. Wanneer blijkt dat hij een bijzondere gave bezit, – zijn zang verspreidt licht en trekt dieren aan -, reageert de koning niet met verwondering, maar met angst. Hij sluit zijn zoon op in het donker, weg van alles en iedereen.
Joshua is net geslaagd voor zijn VMBO-examen, maar in plaats van opluchting, voert verwarring de boventoon. Zijn relatie met Lindsey staat onder druk, vooral ook door zijn eigen onzekerheid en jaloezie, en zeker wanneer Jeremy – een jongen die alles lijkt te zijn wat Joshua niet is – zijn intrede doet. Tegelijkertijd duikt Zivan weer op, zijn vroegere klasgenoot en soulmate, met wie hij een diepe, haast existentiële band heeft, maar die in Irak werd uitgehuwelijkt.
Met de kibbelende poezen Hannes en Hassan in de hoofdrol gaat een nieuwe poëziereeks van schrijver en dichter Edward van de Vendel van start. In iedere bundel twaalf en een half gedicht, over een bijzonder onderwerp en iedere keer geïllustreerd door een andere getalenteerde illustrator. Hannes en Hassan weten meer dan jij is het eerste, zeer geslaagde deel van wat hopelijk een lange reeks van poëziebundels wordt. Voor deze aftrap koos Van de Vendel een partner met wie hij al eerder een succesvolle samenwerking had: illustrator Martijn van der Linden.
Het verhaal van dokter Dolittle is al oud. Het is vele malen in kinderboeken verteld en verfilmd en het heeft nog niets aan aantrekkingskracht ingeboet. De relatie tussen mens en dier staat centraal in dit verhaal. Een andere belangrijke rol in dit verhaal is weggelegd voor de geneesheer. De dokter is ouder en dus wijzer. De dokter is aardig, niet gehecht aan geld en materiële zaken. Hij is een slordervos. Hij is eigenlijk de volwassene zoals wij die graag zien tussen zijn kinderen, de dieren. Bovendien kan hij wonderen verrichten: dieren en mensen genezen en van hun pijn afhelpen.
Afgelopen weekend was het dubbel feest tijdens een tweetal prijsuitreikingen. Neem nooit een beste vriend van Erna Sassen en Martijn van der Linden werd verkozen tot beste Beste Boek voor Jongeren 2024. De Thea Beckmanprijs voor het beste historische kinderboek ging naar De reis van Manie Schaafijs van Zindzi Zevenbergen en Hedy Tjin.
Deze maand ontving Edward van de Vendel de Theo Thijssen-prijs 2024 voor zijn oeuvre. Hannes en Hassan zijn twee katten die elkaars beste vijanden en grootste vrienden zijn. In deze dunne dichtbundel lees je over wat de twee beleven en waar ze over nadenken. Van een eerste verliefdheid tot over wat er na dit leven gebeurt.
Moederkloek
Recensie door: Miet De Bruyn
Op een dag richt een vos een slachting aan in de kippenren waar Vera woont, terwijl Vera verscholen in het struikgewas zat te broeden op haar eieren. Als ze ten slotte weer tevoorschijn komt, is er geen levende ziel meer te bespeuren, behalve een eenzaam vossenjong. Wat nu? ‘Geen hart smelt zo snel als dat van een moeder’ en ‘Het huilde zich een plek in haar warme moederhart.’ Dus adopteert moederkloek Vera het vossenjong. Die adoptie loopt niet van een leien dakje. Vera weet dat een vos adopteren niet verstandig is. Maar als ze het zielige vossenjong ziet, zegt haar gevoel iets héél anders en kiest Vera voor haar hart. Uiteindelijk moet Vonk vertrekken. De nieuwe kippen vinden het maar niks, een vossenjong in hun ren: “De hen met de wiebelkuif riep vanaf de hoogste stok: ‘Dat roversjong heeft bloed geroken. Daar komt niks goeds van, let maar op! En alle andere kippen kokkelden haar na: ‘Het is en blijft een vos. Kippen doden is wat alle vossen doen!’
Ontplofte popcorn
Recensie door: Rivka van den Heuvel
Boer Bill uit Amerika wil zijn mais sneller en groter laten groeien en gebruikt daar Mega Groei voor. Maar tot zijn verbazing veranderen deze flinke maiskorrels niet in popcorn als hij ze probeert te poffen. Toch vermengd hij de korrels met gewone mais en verkoopt ze aan de fabriek. Wie zal dat nou merken? En zo komt het dat wanneer Ellis popcorn maakt in de magnetron er iets heel vreemds gebeurt. Een van de maiskorrels poft niet maar groeit tot een levend maismannetje zo groot als een kiwi, met armpjes en beentjes en een nogal humeurig karakter. Ellis heeft haar handen vol aan hem. Hij eet veel, slaapt niet en ontploft vaak van woede
Het zal je maar gebeuren. Je leeft een prachtig leven, totdat je ineens geraakt wordt door de bliksem. Het overkomt Yoko in Bliksemkind van Hans Hagen. Als ze vervolgens weer bij bewustzijn komt, heeft Yoko een steen in haar handen waarmee ze zieken kan genezen. Het hele dorp loopt uit en alle kwalen worden door Yoko onder handen genomen. Mét resultaat. Het nieuws verspreidt zich als een lopend vuurtje. Al gauw stromen vanuit alle hoeken van het land mensen toe, op zoek naar genezing.
Maak kennis met vlinderkind: een kind dat gek is op de stippen en patronen van vlinders. Vlinderkind knutselt oranje vleugels en voelsprieten en fladdert graag rond. Tot andere kinderen gemene grappen over zijn vleugels maken en ze zelfs stuk scheuren. Verdrietig en boos trekt het kind zich terug. Gelukkig is papa er. Hij leert vlinderkind om te blijven genieten van de vleugels en vooral om te blijven vliegen.
Het begint met een duif, hoog boven de zee. ‘Soms vallen haar oogjes even dicht en zakt ze een paar meter, dan werkt ze zich weer omhoog. De golven mogen haar niet pakken.’ Waar komt de duif vandaan en waar vliegt ze naartoe? Al na twee bladzijden moeten we haar alleen achterlaten op het platte dak waar ze is neergestort. Wie meer wil weten, heeft maar één keus: verder lezen. Zo trekt Simon van der Geest zijn lezers Hart van staal in.
Edward van de Vendel en Martijn van der Linden laten in deze bundel met ontroerende, grappige en soms ernstige gedichten zien dat geluk kan schuilen in heel verschillende dingen.
Neem nooit een beste vriend is de titel van het nieuwste Young Adultboek van Erna Sassen. Hoofdpersoon Joshua is in het begin van het boek ondanks die titel best wel blij met zijn vrienden Sergio en Dylan, meer nog misschien met het feit dat hij voor het eerst in zijn leven vrienden heeft. Later vraagt hij zich af of ‘vriendschap’ niet vooral inhoudt: ‘iemand nodig hebben voor jezelf’. En of dat verkeerd is. Op andere momenten weet hij zeker dat ‘het hele concept beste vriend [nergens op] slaat’ en dat je sowieso niks hebt aan ‘vrienden in het algemeen en aan beste vrienden in het bijzonder’ en zegt hij heel beslist: ‘Neem nooit een beste vriend. JE HEBT ER NIKS AAN’.
‘In het land waar dit verhaal zich afspeelt, wonen dieren die rechtop lopen, praten, naar de bibliotheek gaan, verliefd worden, elkaar berichtjes sturen en naar de kapper gaan.’ Met deze noot van de verteller begint Jefferson van Jean-Claude Mourlevat. In het eerste hoofdstuk besluit de jonge egel Jefferson ten Bosch van Berckebeek dat het tijd […]
Recent
De laatste vloed
Recensie door: Evert Zoutewelle
Miet De BruynDe ballon
Liefde is geen misdaad
Recensie door: Joke AartsenOver de (bijzondere) donkere kant in jezelf
Recensie door: Alma Lanjouw
Als je een wens mocht doen…
Recensie door: Saskia M. Toussaint
Zo zat het dus met de kip en het ei
Recensie door: Adri Altink
Moderne hervertelling van een oud verhaal
Recensie door: Kris Mattheeuws
Alles over hele grote schepen
Recensie door: Miet De Bruyn
De verschillende kanten van verlies
Recensie door: Wendy de BertEen boek dat ruikt naar zout en zomer
Recensie door: Wendy de Bert
Ode aan het teruggetrokken kind
Recensie door: Alma Lanjouw
Draaiboek in dubbel opzicht
Recensie door: Adri Altink
Ti amo
Recensie door: Joke Aartsen
Koffers zijn geen bakstenen
Recensie door: Evert Zoutewelle
