Skip to content
We moeten je iets vertellen

Stormachtige tijden

Nog voordat het eerste hoofdstuk van We moeten je iets vertellen van Marlies Slegers is begonnen, bevindt de lezer zich samen met de dertienjarige Hazel te midden van een storm. Of dit een droom is of een realistische scène is dan nog de vraag, maar deze storm geeft wel al iets weg over de stormachtige tijden waarin dit hoofdpersonage zich bevindt.

Want hoewel dit boek We moeten je iets vertellen heet, is dat ‘iets’ in de meeste gevallen een stuk zwaarder en gecompliceerder dan het klinkt. En Hazel wist het ook eigenlijk al; die ruzies die maar terug bleven komen, de oude koeien uit de sloot die verassend levend bleken te zijn en de verdovende stilte die vaak meer pijn deed dan het lawaai, deze elementen konden tot niks anders leiden. Haar vader gaat het gezin verlaten. En met de zomer voor de deur gaat de gewoonlijke gezinsvakantie niet door en wordt Hazel naar haar oma gestuurd.

Hoewel ‘het gezin als pluisjes van een paardenbloem elk in een eigen windrichting zijn verspreid’ – zoals Slegers dat in haar mooie, invoelende tegeltjes-wijsheid benoemt – wil Hazel de scheiding niet zomaar accepteren. Ze zal een plan verzinnen om de liefde tussen haar ouders terug te laten keren. Want ze heeft in ‘Het grote vogelboek’ gelezen dat veel vogels nooit uit elkaar gaan en als het dieren lukt, dan moet het met haar ouders ook goedkomen. Het enige wat Hazel moet doen is haar ouders een zetje in de goede richting geven.

 ‘”Ik ga ze bij elkaar houden,” zeg ik dan beslist. “Ik moet alleen weten wat liefde precies is en hoe dat werkt. Want bij ganzen werkt het ook.’’’

Los zand
Zwevend tussen die lastige puberteit en je nog heel klein voelen, is Hazel in dit vogelboek vooral erg zoekende in het losse zand dat van haar veilige haven is overgebleven. Brokjes verzamelde boekenwijsheid botsen met de naïviteit van Hazel. En hierin zie je een kind verscheurd door verdriet; als ze probeert de gecompliceerde wegen van de liefde tussen haar ouders te doorgronden, maar zelf tegelijk kennismaakt met de eerste, spannende kriebels van verliefdheid. Als ze tracht volwassen om te gaan met alles, terwijl ze eigenlijk gewoon heel boos wil zijn op haar ouders. ‘”Ik haat jullie scheiding! Dus als jullie niet bij elkaar blijven, wil ik een hond.”
Mam is even stil. “Ik… begrijp dat je de scheiding haat. Ik… ook. En je weet dat pap allergisch is voor honden.”
“Ik ben allergisch voor scheidingen,” zeg ik dan.’

Ook in haar oma blijkt steun moeilijk te vinden, omdat oma voelt dat bruggetjes in haar hoofd kapot zijn gegaan wat haar vergeetachtig maakt. De relatie tussen oma en kleindochter blijkt echter waardevol en een van de mooiste onderdelen van dit verhaal te zijn. De twee vrouwen, de één aan het begin van haar leven en de ander richting het einde, vinden een bijzondere lotgenoot in elkaar. Ze zorgen elk op een eigen manier voor de ander, lachen samen en delen als twee pubermeisjes hun liefdesverhalen.

Daarnaast biedt het verblijf in het ouderlijk huis van haar vader Hazel de letterlijke ruimte maar ook de antwoorden waar ze zo naar verlangde; om de situatie nu eindelijk te kunnen accepteren en los te laten.

Een volgepakt verhaal
Als een professionele puzzelaar schuift Slegers alle stukken van dit verhaal netjes in elkaar in de laatste pagina’s. We moeten je iets vertellen is echter een (te) vol boek; scheiding, opgroeien, eerste verliefdheid en dementie zijn nog maar enkele onderdelen van dit verhaal. Waardoor niet alle verhaallijnen voldoende lucht hebben gekregen maar wel een ‘goed einde’ krijgen in de epiloog.

Een gevoel van onvrede blijft daarom achter na het uitlezen, omdat sommige verklaringen gehaast of onaf voelen. Het voelt bijvoorbeeld raar dat het hoofdpersonage als een kind met een schisis (een hazenlip) alsnog Hazel wordt genoemd en het nergens verder wordt verklaard dan dat haar ouders een Hazelaar (struik) mooi vonden. Of het feit dat ook nergens wordt benoemd waarom Hazel zo’n moeite heeft om de reden van haar vaders vertrek, maar dat tussen de regels wel duidelijk wordt.

De zoektocht naar perfectie om een mooi afgerond verhaal af te leveren, gaat voorbij aan hoe rommelig en ongrijpbaar en daarom aan hoe mooi het echte leven kan zijn. Maar fragmenten hiervan zijn in We moeten je iets vertellen wel degelijk te vinden. En daarin is dit boek een viering van de liefde en de relatie van (groot)ouders en hun (klein)kinderen die tussen al het moeilijks door toch blijft schitteren.

 ’Het voelt alsof ik vandaag in één klap een stuk volwassener ben geworden. Alles is nog hetzelfde. Niets is meer zoals het was. Het is opeens een heel nieuw verhaal.’

 

Marcella de Wolf

Marcella de Wolf (1993) studeerde Jeugdliteratuur aan de universiteit van Tilburg en is op dit moment werkzaam als Specialist Leesconsulent bij een bibliotheek. Het lezen van Nederlandstalige jeugdliteratuur is een onderdeel van haar werk, maar het is bovenal een passie. Naast de recensies op Jong Literair Nederland is Marcella ook te vinden op www.booksandmacchiatos.com.

We moeten je iets vertellen
Verschenen bij: Luitingh Sijthoff
ISBN: 9789021031798
232 pagina’s
Prijs: €16.99
Verschenen: 25 mei 2023