Skip to content
Bliksemkind

Wat een rijstveld en een voorvork samen in een verhaal doen

Het zal je maar gebeuren. Je leeft een prachtig leven, totdat je ineens geraakt wordt door de bliksem. Het overkomt Yoko in Bliksemkind van Hans Hagen. Als ze vervolgens weer bij bewustzijn komt, heeft Yoko een steen in haar handen waarmee ze zieken kan genezen. Het hele dorp loopt uit en alle kwalen worden door Yoko onder handen genomen. Mét resultaat. Het nieuws verspreidt zich als een lopend vuurtje. Al gauw stromen vanuit alle hoeken van het land mensen toe, op zoek naar genezing. Alle dorpsbewoners profiteren mee van alle extra aandacht. Eind goed, al goed, toch? Maar met het groeien van het succes van de wondersteen, wordt Yoko juist steeds ongelukkiger: ze mist haar vriendin, die ze sinds de blikseminslag niet meer heeft kunnen zien, omdat ze zo druk is met het genezen van de zieke mensen.

Dingen met een stem
In korte maar trefzekere zinnen sleept Hagen de lezer steeds dieper het verhaal in. Prachtige taalvondsten, regen wordt ‘bloed van de goden’ en bladeren in een storm wapperen ‘als wilde geesten’, verrijken het verhaal en geven het gevoel dat je het hele gebeuren van dichtbij meemaakt.
Het verhaal van de wondersteen is overigens niet uit de lucht komen vallen, maar kent een oorsprong in de realiteit. The Jakarta Post berichtte in 2009 over een negenjarige Jakartaan die al langere tijd uitgebuit wordt door familie en dorpelingen, omdat hij mensen zou genezen met behulp van een magische steen die hij – naar eigen zeggen- gekregen heeft van de bliksem. Toch is het niet alleen dit merkwaardige gegeven wat zorgt voor een zeer origineel verhaal. Wat pas echt opvalt is de gebruikte vertelvorm. Naast dat Hagen het woord geeft aan verschillende personages, laat hij óók voorwerpen spreken. Zo knauwt een schaar oma het volgende toe als Yoko niet met haar vriendin mag spelen: Ik zou jouw botheid best even bij willen punten. Je hebt toch ogen, net als ik. Vaak zorgt een ongebruikelijk perspectief voor een geestige blik op de situatie. Ook het rijstveld weet bijvoorbeeld te verrassen: Rik-tik-tik… duizenden druppels sloegen me. Water, wááá-ter, ik had zo’n dorst. Hoe absurd het ook mag klinken, het werkt duidelijk wel. Hagen laat – heel knap- de vorm niet aan de haal gaan met het verhaal. Ieder perspectief draagt bij, of het nu de stem van een voorvork is van een fiets of die van een oude badkuip.

Indrukwekkende illustraties
De Rotterdamse illustrator en duizendpoot Martijn van der Linden brengt extra glans aan het verhaal met zijn paginagrote, vrij gestileerde illustraties. Alle voorwerpen die Hagen tot leven brengt met woorden, worden door van der Linden verbeeldt, mét een gezicht: de emmer, het rijstveld, de wondersteen, niets slaat hij over. Zo krijgen alle voorwerpen, of ze nu van vlees en bloed zijn of niet, een gelaagde stem in dit prachtige verhaal. Bliksemkind eindigt met de overpeinzingen van een vulkaan over wanneer het weer tot uitbarsting zal komen. En wanneer het een nieuwe wondersteen in de lucht kan gooien, want: Er is altijd wel iemand die hem vindt. Eens op een dag. Ooit.

Bliksemkind
Verschenen bij: Uitgeverij Querido
ISBN: 9789045127668
192 pagina’s
Prijs: €17.99
Verschenen: 2023