Koffers zijn geen bakstenen

Frederike zit al dagen woedend op haar kamer, want haar lievelingstante verhuist naar de andere kant van de wereld. Een opengevouwen kartonnen doos die plotseling in de tuin verschijnt, verandert in een vliegend tapijt en zet een uiterst merkwaardig en soms onnavolgbaar avontuur in gang. In Als ik woest ben is er weinig wow schrijft Twiggy Bossuyt over hoe je afscheid neemt én je nieuwe plek in de wereld inneemt. De warme en volle kleuren die illustrator Marie van Praag voor haar illustraties gebruikt, ondersteunen het eigenzinnige karakter van dit verhaal. Al na enkele pagina’s wordt duidelijk: dit verhaal is niet voor iedere lezer. 

Verwarring
De reis van Frederike start met de komst van een zonderling figuur in de tuin. Hij blijkt James te heten, maar als hij in een grappige bui is, luistert hij naar de naam Jimmy. Als even later Jimmy speelt dat hij Maria is en de letter a uit haar naam aan flarden schiet en dan haar naam omvormt tot Rami, begint het te duizelen. Wie is nu precies wie in dit verhaal? Bossuyt heeft er zichtbaar plezier in om deze verwarring te laten ontstaan en doet er geregeld een schepje bovenop. Op inventieve wijze weet ze het avontuur telkens weer een associatieve draai te geven, waardoor je soms ver mee moet gaan in haar fantasie. De warme en dromerige illustraties van Van Praag zorgen er mede voor dat dit lukt, al blijft het verhaal geregeld veel van de lezer vragen. Het doel van de vreemdeling in de tuin van Frederike wordt snel duidelijk: hij is de letter o kwijt. Frederike besluit de vreemdeling te helpen.

Chocoladebronsbruine boomschors
Het avontuur wat volgt, laat zich het beste omschrijven als een taalverdwaalspel. Als de o kwijt is, verandert er namelijk nogal veel. Doodmoe wordt daadmoe, wat qua betekenis goed in de buurt komt van elkaar. En als je, in de wereld van deze vreemdeling, ergens waant in plaats van woont, past dit ook verrassend goed. Naast deze taalontdekkingen strooit Bossuyt met woorden die je bijna kunt voelen, zoals chocoladebronsbruine boomschors en strooigeeuwgeel licht. Het verhaal zit vol rijke taalvondsten en vraagt erom, net als een kunstwerk, om rustig bekeken en ervaren te worden.

De gouden periode
Het verhaal bevat veel beelden en prachtig gekozen metaforen. Als Frederike zich voor probeert te stellen hoe er thuis op haar verdwijning gereageerd wordt, kan ze de reactie van haar wereldwijze broer al uittekenen. Hij zal het over de ‘gouden periode’ hebben, denkt ze. Dat is het eerste uur na een verdwijning, de beste tijd om levens te redden. Maar tegelijkertijd is dat ook de tijd met rood en zacht licht, een uur na of voor zonsondergang. Hoe dan ook: het gouden uur is een magische periode. Ook spelen koffers een sleutelrol in het verhaal. Op een subtiele, maar beeldende manier laat Bossuyt zien dat je met koffers muren kunt bouwen om jezelf af te sluiten van de wereld, maar dat je met een koffer ook de wereld in kunt. Van Praag versterkt dat idee door een pagina te vullen met koffers in allerlei maten en vormen. De bagagelabels bevatten namen die half of nét niet goed zichtbaar zijn en creëren een effect dat de koffer wel eens aan de lezer zou toe kunnen behoren.

Eigenzinnig verhaal
Met Als ik woest ben is er weinig wow leveren Bossuyt en Van Praag een eigenzinnig en bijzonder vormgegeven boek af. Het zit boordevol taalplezier, knotsgekke wendingen en vreemdsoortige personages. Tegelijkertijd vraagt dit verhaal wel om mee te gaan in de soms onnavolgbare logica van Bossuyt. Maar wie zich daaraan overgeeft, zal genieten van een bijzonder avontuur waarin afscheid nemen langzaam plaatsmaakt voor het maken van een nieuw begin.

Illustraties: Marie van Praag.