Skip to content
De Vindeling van Wammerswald

Het meisje dat aanspoelde

In Wammerswald, een teruggetrokken dorp dat alleen bereikbaar is per veerpont, spoelt een meisje aan. De Vindeling, zoals ze wordt genoemd – haar naam is ze vergeten – heeft geen ouders meer en is weggespoeld bij haar vervelende tante Idaliek. Eerst bekijken de dorpsbewoners haar met achterdocht, maar al snel melden verschillende mensen zich aan als opvangadres voor dit eigengereide, vindingrijke meisje. Want ze kan toch niet alleen wonen? Ondertussen gaat De Vindeling op ontdekking uit in het dorp en daarbuiten, waarbij ze een bijzondere ontmoeting heeft in het donkere bos. Die ontmoeting zet van alles in werking, waardoor het de vraag is of De Vindeling wel in het dorp kan blijven. En dan is er ook nog een geldbeluste projectontwikkelaar die het dorp wil veranderen in een pretpark…

Inspirerend voorbeeld
De Vindeling van Wammerswald van Stefan Boonen heeft iets weg van De Kleine Kapitein en Lampje, ook van die tijdloze verhalen in een bijna sprookjesachtige setting over kinderen die alleen hun weg vinden. Onbevangen en authentiek is De Vindeling een fijn en sympathiek hoofdpersonage, die het gezelschap en de zorg van de volwassenen zeker op prijs stelt, maar verder wel haar eigen koers vaart. Daarmee is ze een inspirerend voorbeeld voor de kinderen in het boek, én daarbuiten. Zonder angst gaat ze Het Donker in, het bos waarvoor iedereen haar waarschuwt, en ontmoet daar net zo onbevangen een beer. Door die ontmoeting weet ze dat beren ook lief kunnen zijn, maar sommige volwassenen zetten meteen alles op alles om die beer te vangen. Het is een moment in het boek waarop er makkelijk een zwart-witte tegenstelling had kunnen ontstaan: de volwassenen vinden dat een beer in gevangenschap hoort te zitten, het kind niet. Maar Boonen doet niet aan zwart-witte tegenstellingen. Er zijn namelijk ook volwassenen – al zijn ze in de minderheid – die het eens zijn met De Vindeling dat een beer in de natuur hoort. Dat soort nuanceringen maken het boek prettig leesbaar en realistisch, zonder het fantasievolle te verliezen. Volwassenen zijn er in soorten en maten, net als kinderen.

De Ergste Tante van de Hele Wereld
Ronduit ontroerend zijn de drie volwassenen die De Vindeling met alle liefde zouden verwelkomen in hun huis en gezin. Ook dat had kunnen ontaarden in een zwart-witte competitiestrijd, waarbij je van ver ziet aankomen bij wie ze gaat wonen. Maar bij Boonen is daarvan geen enkele sprake. De bakkersvrouw met elf zonen die zo graag een dochter wil, de dokter en zijn vrouw die nog rouwen om hun overleden dochtertje en garagist Grote Jos, die helemaal ‘klungelig’ gaat praten omdat hij De Vindeling zo’n leuke dag wil bezorgen: alle drie zijn ze goede kandidaten, wat maakt dat het bijna spannend is wie het meisje gaat kiezen. En zelfs tante Idaliek – ‘De Ergste Tante van de Hele Wereld’, doller op haar katten dan op haar nichtje, datze elke ochtend aan haar haren uit bed sleurde – is groter dan haar eigen cliché van de gemene stiefmoeder. Met haar onuitstaanbare gedrag zorgt ze ervoor dat uiteindelijk alle inwoners van Wammerswald inzien dat ze geen pretpark in hun dorp willen – stel je voor dat ze nog meer van dat soort types aantrekken. Naadloos past ieder personage in het verhaal, dat zich in een prettig tempo ontvouwt.

Niet meer dood
Daarnaast zit het boek vol originele zinssneden. Dat De Vindeling is weggespoeld, en niet weggelopen, is nogal een opluchting voor de burgemeester – ‘spoelen, weg of aan’ is namelijk niet bij wet verboden dus hoeft hij daar geen actie op te ondernemen. Als de schipster (sic) van het dorp agent Willy gaat halen als ze het meisje op het strand ziet liggen, denkt ze dat ze verdronken is. ‘Maar toen ze op het Wapperstrand terugkwamen, was het meisje niet meer dood.’ Zulke zinnen maken het verhaal licht en amusant, laten je glimlachen en zorgen ervoor dat je je als lezer betrokken voelt. Door de afwisseling van (iets) langere zinnen en korte zinnen die steeds op een nieuwe regel beginnen, heeft het boek zelfs iets poëtisch. Zoals wanneer het twaalf kinderen uit het dorp onder leiding van De Vindeling gelukt is om de beer uit zijn kooi te bevrijden:

‘Zelfs zonder het te zeggen wisten ze: Wow, knap van ons.’

Deze manier van schrijven maakt het boek makkelijk leesbaar, en zorgt voor een luchtig en tijdloos verhaal.
Kortom, een boek om je aan over te geven. Met een einde dat recht doet aan de zelfstandige hoofdpersoon, die trouw blijft aan zichzelf en zo op haar eigen manier een plekje vindt in het dorp.

De Vindeling van Wammerswald
Verschenen bij: Uitgeverij Pelckmans
ISBN: 9789461316431
168 pagina’s
Prijs: €17
Verschenen: 2018