Goede wijn behoeft geen krans

In Het hoopvolle verhaal van Otto 2.0 belicht Daan Remmerts de Vries de relatie tussen Otto en zijn dochter, Lio, hoewel eigenlijk moet je zeggen de relatie tussen Lio en haar vader, Otto. Na een korte introductie stelt Lio zich voor: ‘Ik ben Lio, trouwens. Niet Lio Trouwens, maar Lio Raven. Als je begrijpt wat ik bedoel.’ Dit tekent meteen de schrijfstijl van Daan Remmerts de Vries in dit boek. Lichtvoetig, relativerend, humoristisch.

Lio is een brugpieper van een jaar of twaalf. Geen vrolijk meisje, maar wat teruggetrokken zonder speciale vriendinnen en niet actief op sociale media. Zij woont met haar vader in een afgelegen huis in de duinen. Haar moeder is overleden toen zij 6 jaar was. Dagelijks trekken Lio en haar vader erop uit om vogels en andere dieren te spotten in de duinen. De duinen zijn hun lust en hun leven. Hoewel Otto een echte dierenliefhebber is, houdt hij niet van katten. Die jagen op vogels. Hij houdt trouwens ook niet van mensen. Hij is een in zichzelf teruggetrokken vogelaar. Die geslotenheid is na de dood van zijn vrouw alleen nog maar groter geworden, terwijl bij Lio het verlangen naar contact met haar vader juist is toegenomen. Soms, tijdens hun zwerftochten door de duinen, lukt het Lio haar vader aan de praat te krijgen. Dan vertelt hij te geloven in reïncarnatie en dat haar moeder dus nog ergens leeft in een andere vorm. Hij vertelt ook over zichzelf, dat hij vroeger een keer uit de tram is gezet omdat hij geen kaartje had. Daardoor kwam hij een uur te laat op zijn werk. Dat uur heeft hij eigenlijk nooit meer ingehaald. Zelfs bij de geboorte van zijn dochter kwam hij een uur te laat: ‘The story of my life’.

Ook bij Lio ontwikkelt zich steeds meer een eigen leefwereld met een stille hunkering naar avontuur met vriendinnen, zeker nu zij op de middelbare school zit. Lio probeert van alles om Otto daarin te betrekken. Tevergeefs, ondanks het feit dat zij soms tijdens het eten de meest waanzinnige avonturen verzint die zij die dag op school zou hebben meegemaakt zoals een bommelding of brand. Otto blijft gesloten als een oester en kan daar weinig belangstelling voor opbrengen. Lio vervalt steeds meer in de verzorgende rol van haar moeder. Huishoudelijke klusjes, voor het eten zorgen, boodschappen doen. Ondanks haar weerstand hiertegen, is zij niet in staat haar vader uit zijn lethargie los te trekken en tot actie te bewegen. Op een middag stormt Otto haar kamer binnen en dwingt haar mee te komen de duinen in. Er is een steppekiekendief gesignaleerd! Heel bijzonder! Het weer verslechtert snel en er dreigt onweer. Lio gaat naar huis terwijl Otto nog blijft zoeken naar de kiekendief. Als het onweer losbarst en haar vader na een uur nog niet terug is, begint Lio zich zorgen te maken. ‘Net toen ik wilde beginnen met aardappels schillen, ging de bel….. Ik deed open. Twee politieagenten aan de deur.’ “Lio Raven? Ben jij de dochter van eh… Otto Raven?”’

Ne me quitte pas
Vanaf dat moment ontvouwt zich een avontuur als een rollercoaster voor Lio. Nu moet zij gaan dealen met haar verdriet over het verlies van haar vader, terwijl zij het gemis van haar moeder nog nauwelijks te boven is. Zelf is Lio de onzekerheid zelve, in de puberteit en niemand op wie zij kan leunen om even uit te huilen. Haar tante Gwen neemt de voogdij op zich en komt bij haar in huis wonen, haar tante Gwen, die zo totaal anders is dan haar vader. Geen dromer, maar heel aards, saai eigenlijk en fantasieloos. Wel lief gelukkig. Lio droomt en dagdroomt over het afgebroken contact met haar vader, dat juist aan het ontluiken was. Zij komt hem nog overal tegen. Op haar zwerftochten door de duinen vindt zij op een gegeven moment een poes, die door een automobilist is aangereden. De automobilist is doorgereden. Lio ontfermt zich over de kat die dood lijkt. Zij stopt hem in een doosje en neemt hem mee naar huis.

Back to the Future
Hier ontvouwt zich het grote vakmanschap van Daan Remmerts de Vries. Op heel natuurlijke wijze weet hij grote thema’s als verlies, rouw, zoeken naar geluk en een eigen identiteit met elkaar te verbinden. Vol humor en liefde weeft hij het verhaal van Lio en Otto tot een prachtig, veelkleurig tapijt en laat hij zien dat er in Otto 2.0 daadwerkelijk leven is na de dood. Alle in het verhaal opgevoerde mensen zijn ontroerend en levensecht.
Daan Remmerts de Vries hoeft zich als schrijver en illustrator natuurlijk niet meer te bewijzen, maar toch doet hij dat telkens weer. Ook in dit boek zijn de illustraties van zijn hand weer prachtig. Zijn losse stijl sluit aan bij het landschap van de duinen en het vloeiende, diepzinnige karakter van de vertelling. Dit boek is een echte aanrader voor elke brugklasser.