Skip to content
Column door Petronella Catharina

Samen hier

Wat ik het allermooiste van Australië vind, is dat ik op een plek woon waar ik de nachtelijke lucht in alle stilte en pracht kan bewonderen. De temperatuur, als het donker wordt, is dan de meeste tijd van het jaar ideaal voor mij. De verhalen die door allerlei volken en culturen in de lucht geschreven staan vind ik intrigerend en urenlang kan ik in die stilte doorbrengen.

Ik voel me vredig en dankbaar als ik de fonkelende Melkweg, de Alfa Centauri, het Zuiderkruis, de Orion, Venus, Mars, en zoveel meer sterren en planeten aan de indrukwekkende nachtelijke hemel aanschouw.

Meditatief genieten
Er is hier geen geraas van verkeer, geen machines die hoorbaar zijn, geen menselijk geluid, geen muziekinstrumenten. Het enige hoorbare in de stilte is wat er aan decibellen van natuurlijk geruis doorkomt. Geruis van een boom, gefladder van een vleermuis, de roep van een dingo, een uil, geknaag van een possum. Ik zit buiten in het donker op mijn stoel en geniet. Het is een meditatief genieten. Ik voel me deel van een groot geheel en tegelijkertijd ervaar ik mijn kleinheid in de grootsheid van de aarde en het heelal waarin zij geplaatst is. En ook al zit ik hier helemaal alleen, ik voel me juist niet alleen. Ik voel me verbonden met de gevende aarde en met alles en iedereen die daarop leeft. Wonderlijk is dat. Een ervaring van alleen-zijn en toch samenvoelen. Een diep besef van goed voor elkaar te moeten zijn.

En als ik dan in een stad kom en het krioelt van de mensen en er is oorverdovend geluid, dan weet ik dat we nooit alleen zijn en dat de aarde genoeg heeft voor iedereen. Dat heb ik gezien en gevoeld in de nachtelijke hemel die de aarde koestert.

Onze aarde
Als ik de volgende avond mijn kleinzoon in bed stop, laat hij me vol trots zijn nieuwe dekbedovertrek zien. ‘Kijk oma, daar is Mars en weet je waar Saturnus is?’ Ik kijk naar zijn blauwe overtrek met planeten en sterren erop afgebeeld. Ook de Melkweg ontbreekt niet. Ik zoek naar de planeet, maar voor ik iets kan zeggen wijst mijn kleinzoon hem al aan. ‘Saturnus heeft die ringen, oma. Zie je dat? Mooi hè? En hier is de aarde. Daar wonen wij op. Samen met heel veel andere mensen. En dieren.’

In allerlei vormen, maten en kleuren
Het lijkt mij een goed moment om ons nieuwe kinderboek Samen hier, wijs worden uit de wereld, geschreven door Oliver Jeffers, voor te lezen en mijn kleinzoon wordt meteen enthousiast als hij de cover ziet. ‘Dat boek lijkt op mijn nieuwe dekbedovertrek,’ zegt hij met een tevreden lach op zijn gezicht. Bladzijde na bladzijde praten we over de wereld waarin we wonen, het belang van zorgdragen voor ons lichaam, de medemens, de aardbol. Mijn kleinzoon kijkt vol belangstelling naar de prachtige tekeningen van het universum en de pagina’s waarop allerlei mensen en dieren in verschillende vormen, maten en kleuren geschilderd zijn.

‘Ik ben ook nooit alleen … mama, papa, oma, tante Fien, oom Jasper …’ zegt hij vlak voordat zijn ogen dichtvallen. Ik loop zachtjes zijn slaapkamer uit en denk: wat heerlijk als de wereld van je (klein) kind een veilige wereld is.