Categorie: Column

7 oktober, 2026
Miet De Bruyn
Nooit meer oorlog?
Pacificisme, kent u dat woord? Ik niet, tot ik op zaterdag 26 september 2026, in de boekenbijlage van de Vlaamse krant De Morgen, een interview las met auteur-filosofe Alicja Geschinska, naar aanleiding van het verschijnen van haar nieuwe boek, Hand van Hoop. Pleidooi voor een hernieuwd pacificisme. In de filosofie blijkt pacificisme een stroming te […]
9 september, 2026
Miet De Bruyn
De ballon
Hij is weer voorbij, die mooie zomer. En mooi was hij toch echt wel dit jaar. We mochten deze keer absoluut niet klagen over een gebrek aan zon – integendeel! Op een van die hete zomerdagen zaten mijn liefste en ik ergens in een park op een bank, onder een oude plataan. Aan de overkant lag een […]
8 juli, 2026
Miet De Bruyn
‘De zee is bijna alles’
Dat zeggen en schilderen Marco Kunst en Jeska Verstegen in hun recente dichtbundel met dezelfde titel. Gelijk hebben ze! Verderop meer over dit bijzondere werk. In de drie vorige afleveringen van deze scheepscolumn kregen de daar getipte boeken niet de aandacht die ze wél verdienen. Dat kan ik niet volledig goedmaken, want dan zou deze column onleesbaar lang worden. Kiezen dus en dan ga ik uiteraard voor alle aangehaalde kinderboeken en jongerenromans. Daarover vertel ik u hier graag iets meer. Dit is tenslotte een column voor Jong Literair Nederland!
10 juni, 2026
Miet De Bruyn
Wie is wie
Geduld is altijd een mooie deugd en als je vaart al helemaal. Wachten hoort er gewoon bij op zee: op de loods, een ligplaats, de laad- en losoperatie, wachten vóór de sluizen en weer wachten ín de sluizen, op sleepboten, op de ijsbreker, … Daarnaast beschik je als vaargezel best over een grote dosis flexibiliteit, want de dingen kunnen aan boord op erg korte tijd helemaal veranderen en als er één dominosteen valt, vallen de andere ook. Zo lag de Charlotta een extra dag en nacht in de haven van Oulu, omdat er in Kemi, haar volgende bestemming, (nog) geen plaats voor haar was. Maar haar ligplaats in Oulu, was eigenlijk alweer gereserveerd voor een volgend schip.
13 mei, 2026
Miet De Bruyn
Meedeinen
Aan boord van een (vracht)schip heerst een strikte hiërarchie. De kapitein op de Charlotta is niet autoritair, maar wel een krachtige leider en de bemanning heeft veel respect voor hem.
15 april, 2026
Miet De Bruyn
Een wondere wereld
Lang geleden was ik gedurende een aantal jaren havengids in de haven van Antwerpen en ontdekte ik zo een compleet andere wereld. Toen ontstond ook mijn belangstelling voor havens en vrachtschepen en ik probeerde met een bananenboot naar Colombia te reizen, wat me helaas niet lukte.
18 maart, 2026
Miet De Bruyn
Wat is waar?
Van zes tot acht maart vond in Oostende het jaarlijkse Non-Fictie boekenfestival FAAR plaats. Op vrijdag zes maart woonde ik het openingssalon bij, dat ging over hybride schrijven. Volgens ChatGPT verwijst hybride schrijven naar het vermengen van verschillende stijlen, genres of vormen binnen één tekst. Het
18 februari, 2026
Miet De Bruyn
Twee brillen
Wordt u soms ook zo misselijk van alle dwingende, giftige positiviteit rondom u? We móeten positief zijn, we móeten vrolijk, energiek, dynamisch en nog zoveel meer zijn. We móeten bewegen en sporten, we móeten uit ons hoofd komen en in ons lichaam… Als het niet zo lekker met ons loopt, dan is dat vast onze eigen schuld.
8 januari, 2026
Miet De Bruyn
Boe! Boe! Boe!
Minder vergelijkingsprikkels blijken tot een rustiger emotioneel systeem te leiden en daardoor ook tot minder afgunst. Laat al je apparaten dus wat vaker voor wat ze zijn en pak een boek! Lees bijvoorbeeld het toepasselijke Offline van Marco Kunst, met prachtige futuristische illustraties van Yannick Pelegrin. In het jaar 2046 woont tiener Mike op een boerderij en staat hij op het punt te verhuizen naar Nieuw Babylon, de grote stad waar iedereen online is.
10 december, 2025
Miet De Bruyn
‘Laat er licht zijn’
Al gauw wordt het weer kerst. Altijd, en in deze periode zeker, probeer ik uit alle macht te focussen op dat licht en niet op de duisternis, ook al gebeurt het ‘again, and again, and again, and again.’ Want naast alle afgrijselijke gruwel en ellende, die eeuw na eeuw maar doorgaan, gebeuren er — gelukkig — ook hoopgevende dingen. Dat wil een Duitse vader zijn zoon ook laten zien in Een vluchtige vrede, de ontroerende young adult roman van de Italiaanse auteur Mattia Signorini.
5 november, 2025
Miet De Bruyn
Een addertje onder het gras
Opnieuw geïntrigeerd en nieuwsgierig naar de achtergrond van het Japanse experiment, ging ik grasduinen op internet en kwam ik uiteindelijk uit bij Maria Montessori. Door als volwassene concreet te beschrijven wat je ziet, wat je voelt, welke actie het kind ondernomen heeft, … geef je het kind erkenning, zonder een oordeel te vellen. Daardoor gaat het kind naar binnen kijken, naar zichzelf, en niet naar wat jij vindt over hem of over wat hij gemaakt heeft. Zo prikkel je zijn intrinsieke motivatie, waardoor ook zijn zelfstandigheid groeit en zijn vermogen tot zelfreflectie. Bovendien focus je zo op het leerproces en niet op het resultaat en, last but not least, creëer je een levenslange liefde voor leren.
8 oktober, 2025
Miet De Bruyn
In mijn verbeelding
Lang geleden zag ik bij een vriendin een prachtige poster. Hij was van Duitse makelij en droeg de titel Lesen. Meer tekst stond er niet op en toch was die poster voor mij de ultieme voorstelling van dat begrip. Wat stond er dan verder wel nog op? Een grappig, beetje cartoonesk getekend mannetje, dat zit […]
24 september, 2025
Petronella Catharina
Oma sjeest
Soms heb ik wat medelijden met mezelf. Er is niemand in huis die mijn tegenslagen ziet of meemaakt en dan word ik wat soloverdrietig. En heus, het verdriet en medelijden mogen er van mij zijn. Het zijn gevoelens die erbij horen en ik laat ze toe. Bovendien weet ik dat ik nooit lang alleen maar verdrietig ben en medelijden hebben met mezelf is na een poosje uiterst vervelend en dus zet ik dan de muziek keihard aan, zing super vals mee met een popsong, eet vervolgens een lekker gebakje of snoep uit de koekjestrommel. Als ik het laatste koekje opgegeten heb, kan het leven zonder medelijden weer verder.
10 september, 2025
Miet De Bruyn
Er is nog hoop
De voorbije zomer was toevallig onze hele familie samen op de verjaardag van de oudste zonen van mijn jongste broer. ‘Zonen’ ja, want ze zijn een tweeling. 24 werden ze en toen ik hen ‘Gelukkige Verjaardag’ wenste, bedankten ze mij daar lief en beleefd voor, maar zeiden ze ook dat ze hun verjaardag eigenlijk niet meer wilden vieren.
18 juni, 2025
Miet De Bruyn
Over romantische realisten en realistische romantici
Onze oudste kleinzoon leerde dit trimester op school voor het vak Nederlands over romantiek en realisme, niet alleen als literaire stromingen, maar ook over beide begrippen als levenshouding.
4 juni, 2025
Petronella Catharina
Oude Oma
Op hernieuwde verkenningstocht door Nederland en om een beetje uit te rusten van de remigratie ging ik vorige week maandag naar Oude Willem en ik bleef daar een aantal dagen. ‘Ik heb je nooit over Oude Willem gehoord,’ zegt mijn dochter als ik haar over mijn uitstapje vertel. ‘Over al je andere Nederlandse vrienden heb […]
21 mei, 2025
Miet De Bruyn
Klein, kleiner, kleinst
Hoe komt het dat kleine kinderen al van jongs af aan zo dol zijn op nog kleinere kinderen en vol overgave mee voor hen zorgen? Ten eerste is zorggedrag evolutionair gunstig, omdat het de samenhang van de groep en zo de overleving bevordert.
7 mei, 2025
Petronella Catharina
Knuffels
Nu ik weer in Nederland woon, mis ik dat dichtbije dat ik had met mijn dochter en mijn kleinzoon en ben ik daarvoor afhankelijk van vakanties naar Australië of de bezoeken over en weer. Maar in die tussenpozen zijn er de beeldgesprekken, de vele beeldvoorleesuurtjes. Zoals vandaag. ‘Zal ik je eens lekker knuffelen?’ vraag ik mijn kleinzoon. ‘Dat kan toch niet, Oma? Ik kan je niet eens aanraken.’ ‘Nee, niet echt, dat is waar, maar jij weet vast wel iets te bedenken waardoor we toch kunnen knuffelen.’ Ik zie hem nadenken. Een moment later omarmt hij het scherm van de laptop en geeft er kusjes op.
23 april, 2025
Miet De Bruyn
Maria en Bob
Recent zag ik twee boeiende en uitstekende muziekfilms. De eerste was Maria, van regisseur Pablo Larraín, over het leven van de wereldberoemde operazangeres Maria Callas, met in de hoofdrol een schitterende Angelina Jolie. De tweede film was A Complete Unknown van regisseur James Mangold, met een briljante Timothée Chalamet als de jonge Bob Dylan. Je zou het op het eerste gezicht misschien niet zeggen, maar Maria en Bob hebben veel gemeen.
9 april, 2025
Petronella Catharina
Olifantentranen
Meteen zag ik in mijn gedachten welk boek ik voor mijn kleinzoon moest kopen toen hij in een videotelefoongesprek tegen me zei dat zijn tranen van verdriet net zo groot waren als de oren van een olifant. ‘Maar aan het einde van het jaar, als het hier in Nederland winter en koud is, ben ik […]